سرخط خبرها
خانه / تازه های جراحی / لاپاروسکوپیک اسلیو گاسترکتومی

لاپاروسکوپیک اسلیو گاسترکتومی

لاپاروسکوپیک اسلیو گاسترکتومی: جراحی خوب با محدویت‌های آن

هفته چاقی ۲۰۱۷ و مهم‌ترین خبرهای آن
هفته چاقی ۲۰۱۷، در تاریخ ۲۹ اکتبر تا ۲ نوامبر، در شهر واشنگتن، آمریکا، برگزار شد تا محققان و دانشمندان و علاقه‌مندان این حوزه از علوم پزشکی گردهم آیند و آخرین یافته‌های خود را در زمینه این بلای قرن حاضر با هم به اشتراک بگذارند. آنچه در زیر می‌آید، نگاهی است به یکی از ۱۰ مقاله برتر که در این کنگره ارایه شد.
یک جراحی خوب با محدویت‌های آن
نتایج دو مطالعه جدید به کمک توصیف بهتر پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت لاپاروسکوپیک اسلیو گاسترکتومی آمده است. این نوع از جراحی، در سالیان اخیر به محبوب‌ترین و رایج‌ترین پروسیجر باریاتریک در دنیا تبدیل شده است.
نتایج به دست آمده از آنالیز یک بانک اطلاعاتی بزرگ پیشنهاد می‌کند که پیامدهای کوتاه‌مدت (۳۰ روز) لاپاروسکوپیک اسلیو گاسترکتومی در مقایسه با بای‌پس لاپاروسکوپیک معده ایمن‌تر است، هرچند هر دو پروسیجر بسیار ایمن هستند. اما یک متا ـ آنالیز جداگانه با داده‌های بیش از ۷ سال نشان داده که بین یک‌چهارم تا یک‌سوم بیمارانی که تحت اسلیو گاسترکتومی قرار گرفته‌‌اند، ممکن است در نهایت نیازمند بازنگری یا تجدید وزن باشند.
محقق ارشد این مطالعات می‌گوید: «ما هنوز کاملا نمی‌دانیم که سابقه طبیعی جراحی‌های اسلیو چیست. از عمر این روش فقط ۸ سال می‌گذرد.» وی در ادامه می‌افزاید: «به نظر می‌رسد باید مدت زمان بیشتری طول بکشد تا بفهمیم چه بیماری به این روش درمانی به خوبی پاسخ می‌دهد و چه بیماری، خیر. همچنین چه بیماری به درمان‌های اضافی نیاز پیدا خواهد کرد. ما فقط باید این بیماران را پیگیری کنیم تا اطلاعاتمان افزایش پیدا کند.»
در سال‌های اخیر، قسمت اعظم پروسیجرهای باریاتریک ـ سرجری به صورت اسلیو گاسترکتومی است. جای هیچ سوالی نیست که این جراحی، بسیار ایمن است. داده‌ها حاکی از آن هستند که این روش از بای‌پس ایمن‌تر است، اما اگر به تعداد بای‌پس‌ها نگاهی بیندازیم، ایمن‌بودن زیاد آن هم مشخص می‌شود.
با این حال، با توجه به این متاآنالیز از پیامدهای طولانی‌مدت، به نظر می‌رسد اسلیو گاسترکتومی جراحی بسیار خوبی در کاهش وزن‌های میان‌مدت است، اما پس از ۷ سال، می‌بینیم که نگهداشتن این میزان کاهش وزن در حدود یک‌چهارم بیماران با شکست مواجه شده است. بنابراین وقتی با بیمار در مورد اسلیو گاسترکتومی صحبت می‌کنیم، باید در مورد پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت بالقوه آن هم اطلاعاتی به بیمار بدهیم، چرا که عوارض فوری کوتاه‌مدت آن در مقایسه با بای‌پس معده کمتر است.
داده‌هایی که در این مقاله مورد بحث واقع شده‌اند، از حدود ۱۳۴ هزار و ۱۴۲ بیماری به دست آمده‌اند که در مراکز معتبر آمریکا و کانادا تحت sleeve gastrectomy یا بای‌پس معده قرار گرفته بودند. از این تعداد، ۶۹ درصد تحت sleeve و ۳۱ درصد تحت بای‌پس بودند.
در آنالیزهای انجام شده، افرادی که بای‌پس شده ‌بودند، با افزایش دو برابری خطر لیک و موربیدیتی ماژور و همچنین خطر بیشتر مورتالیتی، در مقایسه با sleeve gastrectomy، در مدت ۳۰ روز مواجه بودند.
حال باید منتظر داده‌های بیشتری از پیامدهای طولانی‌مدت از کارآزمایی‌های بالینی باشیم تا به سوال‌های موجود پاسخ داده شود.

درباره ی خبرنگار

مطلب پیشنهادی

آخرین یافته ها در حوزه جراحی تجويز آنتي‌بيوتيک به دنبال کله‌سيستکتومي؟ بيماران مبتلا به کله‌سيستيت حاد اغلب براي پيشگيري از عوارض عفوني تحت درمان با آنتي‌بيوتيک قرار مي‌گيرند، اما مطالعه‌هاي اندکي در دسترس هستند که راهنماي باليني خوبي در مورد استفاده از آنتي‌بيوتيک‌هاي پس از جراحي کله‌سيستکتومي باشند. در يک کارآزمايي چندمرکزي، 414 بيمار مبتلا به کله‌سيستيت کلکولوس متوسط، به طور مساوي به دو گروه تقسيم شدند تا يک گروه پس از کله‌سيستکتومي به درمان آنتي‌بيوتيکي پس از جراحي ادامه داده و گروه ديگر، تحت هيچ نوع درمان آنتي‌بيوتيکي قرار نگيرند. در نهايت، مشخص شد بين دو گروه تفاوتي ميان نرخ بروز عفونت ديده نمي‌شود. نتايج اين کارآزمايي از عدم تجويز آنتي‌بيوتيک‌ها پس از کله‌سيستکتومي در بيماراني که کله‌سيستيت غيرعارضه‌دار داشته‌اند، حمايت مي‌کند. درواقع، قضاوت باليني بايد مديريت آنتي‌بيوتيکي را در بيماران پيچيده و عارضه‌دار ديکته کند. درمان آنتي‌پلاکت در بيماران داراي استنت که تحت جراحي قرار مي‌گيرند بيماراني که پس از مداخله کرونري از راه پوست (PCI) و استنت‌گذاري، تحت درمان با درمان آنتي‌پلاکت دوگانه قرار مي‌گيرند، اغلب نياز به جراحي غير قلبي پيدا مي‌کنند. اهميت ادامه درمان آنتي‌پلاکت دوگانه (آسپيرين و کلوپيدوگرل) در دوره قبل و پس از جراحي يا حين جراحي، در يک مطالعه چند مرکزي و گذشته‌نگر با حضور 666 بيمار که قبلا براي آنها استنت کرونر جايگذاري شده و به دنبال آن، تحت جراحي غيرقلبي يا قلبي قرار گرفتند، مورد بررسي قرار گرفت. عدم ادامه درمان آنتي‌پلاکت با افزايش ميزان قابل‌توجهي از رويدادهاي مهم نامطلوب قلبي در طول 30 روز اول پس از جراحي همراه بود. در ميان 10 درصد از بيماراني که روي درمان با آسپيرين ماندند اما کلوپيدوگرل را قطع کردند، اين ميزان به طور قابل توجهي کمتر گزارش شد. مگر در مواردي که خطر خونريزي احتمالا بيشتر از خطر رويدادهاي مهم نامطلوب قلبي گزارش مي‌شود، به نظر مي‌رسد بايد به درمان با آسپيرين در دوره حوالي جراحي (قبل، حين و بعد) ادامه دهيم. تغذیه وریدی در مقابل روده‌ای در بیماران بدحال در بیماران بدحال، مزایای تغذیه روده‌ای در مقایسه با تغذیه وریدی نامشخص هستند. البته نتایج کارآزمایی‌های کوچک تصادفی شده حاکی از مزایای کم و لب‌مرزی تغذیه روده‌ای در بیماران جراحی شده است. در یک کارآزمایی بزرگ و چندمرکزی، 2400 بیمار بدحال که اغلب آنها بیماری پزشکی به جای جراحی داشتند، مورد بررسی و مقایسه این دو روش تغذیه قرار گرفتند. تفاوتی میان دو گروه در نرخ مرگ و میر یا عفونت دیده نشد. این یافته‌ها از ادامه یافتن تغذیه روده‌ای (اگر قابل انجام باشد)، در هر دو دسته بیماران بدحال، چه جراحی و چه غیرجراحی، حمایت می‌کنند. دستورالعمل‌هاي جديد در مورد صدمه بلانت آئورت توراسيک دستورالعمل‌هاي جديد در زمينه مديريت صدمه بلانت آئورت توراسيک، اخيرا از سوي انجمن شرقي جراحي تروما (EAST) منتشر و نسبت به چاپ قبلي آن در سال 2000، تغييرات بنيادي داشته است. اين تغييرات جديد شامل موارد زير هستند: 1) انجام سي‌تي اسکن از قفسه سينه با ماده حاجب داخل وريدي براي تشخيص و تعيين اهميت باليني صدمه بلانت آئورت توراسيک، 2) ترميم اندوواسکولار به جاي ترميم جراحي، 3) کنتراانديکاسيوني در مورد رويکرد اندوواسکولار وجود ندارد، 4) تاخير ترميمي در بيماران پايدار از نظر هموديناميک. هرچند داده‌هايي که از اين توصيه‌ها حمايت مي‌کنند، کيفيت پائيني دارند، رويکرد کنوني فعلا با اين گايدلاين‌‌ همخواني داشته و از آن حمايت مي‌کند. ترانکسامیک اسید برای کاهش مورتالیتی در ترومای شدید کودکان اگر درمان آنتی‌فیبرینولیتیک، خصوصا تجویز ترانکسامیک اسید (tranexamic acid)، در عرض 3 ساعت اول پس از تروما برای بیمار بزرگسال تجویز شود، مورتالیتی بیماران را کمتر می‌کند، اما اگر پس از 3 ساعت اول استفاده شود، خطر مرگ را که در اثر هموراژی باشد، بیشتر می‌کند. در حال حاضر، شواهد اولیه حاکی از آن هستند که ترانکسامیک اسید ممکن است مورتالیتی را نیز در کودکان با صدمات شدید که قربانی تروما هستند، کاهش دهد. در یک مطالعه مشاهده‌ای با حضور 766 بیمار کمتر از 18 سال سن که دچار صدمات زد و خورد (73 درصد با ترومای نافذ) شده بودند، 66 بیمار دریافت کننده ترانکسامیک اسید، در مقایسه با دیگر بیماران و پس از تعدیل عوامل مخدوش‌کننده، مانند شدت صدمه، به‌طور معنی‌داری مورتالیتی کمتری داشتند. علاوه براین، پیامدهای نورولوژیک میان بیماران دریافت کننده ترانکسامیک اسید و حجم زیاد تزریق‌ها، در مقایسه با بیمارانی که تنها تحت تزریق حجم زیادی خون و مایعات قرار گرفته بودند، به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود. در هیچ یک از بیماران دریافت کننده ترانکسامیک اسید عوارض ترومبوآمبولیک گزارش نشد. البته باید مطالعات بیشتری در بیماران کودک صدمه دیده با هموراژی وسیع انجام شوند تا ایمنی و کارآیی ترانکسامیک اسید به اثبات برسد و تائید شود. درمان سلول‌های بنیادی در بیماری شریان محیطی شدید جایی ندارد مزایای بالقوه پیوند اتولوگ سلول‌های بنیادی گرفته شده از مغز استخوان در بعضی مطالعات، به منظور بهبود ایسکمی اندام تحتانی، مطرح و پیشنهاد شده، اما یک مطالعه کنترل شده با پلاسبو، تحت عنوان JUVENTAS، در بیماران مبتلا به ایسکمی شدید که کاندید مناسبی برای ریواسکولیزاسیون نیستند، نشان داد تزریق داخل شریانی سلول بنیادی تاثیری بر میزان آمپوتاسیون نخواهد داشت. همچنین، تفاوتی در پیامدهای ثانویه، مانند کیفیت زندگی، درد در حین استراحت و شاخص ankle-brachial بیماران و گروه کنترل دیده نشد. این نتایج، همسو با یافته‌های متاآنالیزهای قبلی است که نشان داده بودند بهبودی در میزان بقای بدون آمپوتاسیون بیماران و گروه کنترل جایی ندارد.

آخرین یافته ها در حوزه جراحی

آخرین یافته ها در حوزه جراحی تجویز آنتی‌بیوتیک به دنبال کله‌سیستکتومی؟ بیماران مبتلا به کله‌سیستیت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *